Este site não pertence a Igreja Católica da realidade. Somos uma representação dela em um jogo virtual conhecido como Minecraft em Comunhão com o Papa João IV.

APOSTOLADO SANTA SÉ DO MINECRAFT | A 5 ANOS EVANGELIZANDO NO DIGITAL

APOSTOLADO SANTA SÉ DO MINECRAFT | A 5 ANOS EVANGELIZANDO NO DIGITAL

Libretto Celebrativo – Dedicazione della Cattedrale di San Rufino in Assisi.

 

LIBELLUS CELEBRATIVUS

DEDICAZIONE DELLA CATTEDRALE DI SAN RUFINO DI ASSISI

XXI.I.MMXVI

ASSIS - ITALIA

Escolha-se, como data da dedicação, um dia em que os fiéis possam estar presentes em maior número. Como neste rito, o sentido da dedicação envolve tudo,  não se pode realizá-lo em dias cujo mistério de modo algum pode ser transferido: Tríduo Pascal, Natal, Epifania, Ascensão, Pentecostes, Quarta-Feira de Cinzas, toda a Semana Santa e na Comemoração de todos os fiéis defuntos.

A celebração da Missa está intimamente unida ao rito da dedicação de uma igreja. Por isso, quando se dedica uma Igreja, sigam-se os textos próprios, tanto da Liturgia da Palavra como da Liturgia eucarística, omitindo os pertencentes à liturgia do dia.

Convém que o Bispo presida a concelebração com aqueles que é confiado o encargo de dirigir a paróquia ou comunidade, em favor da qual foi dedicada a igreja.

Toda igreja a ser dedicada deve ter um titular. Este será a Santíssima Trindade, ou nosso Senhor Jesus Cristo sob a invocação de algum mistério de sua vida ou de nome empregado na liturgia; o Espírito Santo, a Santíssima Virgem, sob algum qualificativo usado na liturgia; os Santos ou, enfim, um Santo inscrito no Martirológio Romano ou no seu Apêndice devidamente aprovado; não, porém, algum Bem-aventurado, sem especial indulto da Santa Sé. Seja um só Titular da Igreja, a não ser que se trate de Santos inscritos juntos no calendário.

RITI INIZIALI

A porta da igreja a ser dedicada estará fechada. Na hora marcada, o povo se reúne em igreja próxima ou outro local apropriado, de onde sairá a procissão. Preparem-se, no local onde o povo se reúne, as relíquias dos Mártires ou dos Santos, se houver, para serem depositadas no altar.

O Bispo e os Presbíteros concelebrantes, os diáconos e demais ministros, paramentados, dirigem-se para o local onde o povo está reunido. 

Ⓗ Enquanto todos fazem o sinal da cruz, o Bispo, sem báculo, e tendo retirado a mitra, diz: 
Pres.: In nómine Patris, et Fílii, et Spíritus Sancti.
Ass.: Amen.

E saudá o povo:
Pres.: Gratia et pax in sancta Dei Ecclesia sint vobiscum.
Ass.: Et cum spiritu tuo.

O Bispo fala ao povo com estas palavras ou outras semelhantes:
Pres.: Con grande gioia siamo qui riuniti, fratelli e sorelle, con l’intento di dedicare la nuova chiesa mediante la celebrazione del sacrificio del Signore. Partecipiamo a questi riti sacri con pieno fervore, ascoltando con fede la Parola di Dio, affinché la nostra comunità, rinata dalla stessa fonte battesimale e nutrita alla mensa comune, cresca e si edifichi come tempio spirituale; e, radunata attorno all’unico altare, aumenti nel divino amore.

Terminada a exortação introdutória, o Bispo recebe a mitra e o báculo e inicia-se a procissão para a nova igreja. Não se levam velas, a não ser as que rodeiam as relíquias. Não se usa incenso na procissão, nem na Missa antes do rito da incensação e iluminação do altar e da igreja. O cruciferário vai à frente; seguem-se, primeiro, os ministros; em seguida, os diáconos ou presbíteros com o relicário, ladeado por ministros ou fiéis com tochas acesas; depois, os presbíteros concelebrantes; finalmente, o Bispo entre dois diáconos; e, por fim, os fiéis.

Ao se começar a procissão, canta-se a seguinte antífona, com o com o salmo 121(122) ou outro canto apropriado.

No limiar da igreja, todos param. Os delegados daqueles que se dedicaram à construção da igreja (fiéis da paróquia ou da diocese, benfeitores, arquitetos, operários) entregam o edifício ao Bispo: oferecem-lhe, conforme as circunstâncias, um instrumento jurídico do edifício, ou as chaves, ou uma maquete da igreja, ou um livro contendo o desenrolar da obra e os nomes dos que a dirigiram e dos operários. Um dos delegados dirige breves palavras ao Bispo e à comunidade, realçando algo do que a nova igreja quer exprimir pela arte e forma peculiar. Em seguida, o Bispo ordena ao presbítero, a quem compete o múnus pastoral da igreja, que abra a porta.

Aberta a porta, o Bispo convida o povo a entrar, com estas palavras ou outras semelhantes:
Pres.: Introibo in domum Domini in confessione, in atriis eius in hymnis laudis.

Com o cruciferário à frente, o Bispo e todos entram na igreja. Enquanto entra a procissão, canta-se a antífona com o salmo 23(24), ou outro canto apropriado.

O Bispo dirige-se para sua cadeira sem beijar o altar; os concelebrantes, diáconos e outros ministros vão para o lugar marcado no presbitério. Coloca-se o relicário em lugar conveniente no presbitério, entre tochas. Em seguida, benze-se a água conforme o rito indicado abaixo.

BENEDIZIONE DELL’ACQUA E ASPERSIONE

Feita a entrada, o Bispo benze a água, com que aspergirá o povo, em sinal de penitência e em lembrança do batismo, as paredes e o altar da nova Igreja para purificá-los. Ministros levam ao Bispo que está de pé, diante da cadeira, a caldeirinha com água. O Bispo convida todos à oração, com estas palavras ou outras semelhantes:
Pres.: Siamo qui, fratelli e sorelle, per dedicare solennemente questo tempio. Chiediamo con fervore al Signore nostro Dio che faccia scendere la sua benedizione su quest’acqua, sua creatura. Con essa saremo aspersi in segno di penitenza e in memoria del Battesimo, e purificheremo le pareti della nuova chiesa e il nuovo altare. Venga anche a noi il Signore con la sua grazia e ci renda docili allo Spirito che abbiamo ricevuto e sempre fedeli nella sua Chiesa.
Todos rezam em silêncio por algum tempo. Em seguida o Bispo prossegue: 
Deus, per quem cuncta ad vitae lucem perveniunt, tantam erga genus humanum caritatem ostendis, ut non solum paterna providentia sustentetur, sed etiam peccata rore caritatis aboleantur, atque indefesse ad Christum, Caput suum, reducantur. Ex misericordiae consilio voluisti ut peccatores, in sacro fonte demersi et cum Christo mortui, ab omni culpa purificati resurgerent, eius membra fierent atque bonorum aeternorum coheredes. Benedictione tua + sanctifica hanc aquam, creaturam tuam. Qua aspersi nos et parietes huius templi, sit nobis memoria Baptismatis nostri, per quod, in Christo abluti, templum Spiritus tui effecti sumus. Concede nobis atque omnibus fratribus et sororibus qui in hac ecclesia divina mysteria celebrabunt, ad caelestem Ierusalem pervenire. Per Christum Dominum nostrum.
Ass.: Amen.

O Bispo, acompanhado pelos diáconos, asperge o povo e as paredes, percorrendo toda a igreja, e, de volta ao presbitério, asperge o altar. Enquanto isso, canta-se uma das seguintes antífonas ou outro canto apropriado.

Depois da aspersão do altar, o Bispo volta à cadeira e, terminado o canto, reza, de pé, com as mãos juntas:
Pres.: Deus, Pater misericordiarum, sit praesens in hac domo orationis, et gratia Spiritus Sancti purificet templum habitationis suae, quod nos sumus.
Ass.: Amen.

HYMNUS LAUDIS

Nas ordenações canta-se o Hino de Louvor.
Ou, para a recitação:
Pres.: GLÓRIA IN EXCÉLSIS DEO
℟.: ET IN TERRA PAX HOMINIBUS BONAE VOLUNTATIS. 
LAUDAMUS TE, BENEDICIMUS TE, ADORAMUS TE, GLORIFICAMUS TE, 
GRATIAS AGIMUS TIBI PROPTER MAGNAM GLORIAM TUAM, 
DOMINE DEUS, REX CAELESTIS, DEUS PATER OMNIPOTENS. 
DOMINE FILI UNIGENITE IESU CHRISTE, 
DOMINE DEUS, AGNUS DEI, FILIUS PATRIS, 
QUI TOLLIS PECCATA MUNDI, MISERERE NOBIS. 
QUI TOLLIS PECCATA MUNDI, SUSCIPE DEPRECATIONEM NOSTRAM. 
QUI SEDES AD DEXTERAM PATRIS, MISERERE NOBIS. 
QUONIAM TU SOLUS SANCTUS, TU SOLUS DOMINUS, 
TU SOLUS ALTISSIMUS, IESU CHRISTE, 
CUM SANCTO SPIRITU, IN GLORIA DEI PATRIS. 
AMEN.


ORATIO

Terminado o hino, de mãos unidas, o sacerdote diz:
Pres: 
Oremus.
E todos oram em silêncio, por algum tempo.
Então o sacerdote abrindo os braços reza a oração;
Omnipotens sempiterne Deus, hunc locum gratia tua perfunde et omnibus te invocantibus auxilium tuum largire; hic virtus verbi tui et sacramentorum corda omnium fidelium confirmet.
Per Dominum nostrum Iesum Christum, Filium tuum, qui tecum vivit et regnat in unitate Spiritus Sancti, per omnia saecula saeculorum.
Ao terminar, o povo aclama:
Ass: Amen.

PRIMA LECTIO
(PORTUGUES)

Convém celebrar a proclamação da Palavra de Deus do seguinte modo: Dois leitores, um deles trazendo o Lecionário da Missa, e o salmista apromam-se do Bispo. 

O Bispo, de pé com mitra, recebe o Lecionário, mostra-o ao povo e diz:
Pres.: Verbum Dei in hoc templo semper resonet; mysterium Christi vobis revelet atque salutem tuam in Ecclesia operetur.
Ass: Amen.

O Bispo entrega o Lecionário ao primeiro leitor. 
Os leitores e o salmista dirigem-se ao ambão, levando o Lecionário sob as vistas de todos.
Leitor: Leitura do Livro do Profeta Neemias.
Naqueles dias, o sacerdote Esdras apresentou a Lei diante da assembleia de homens, de mulheres e de todos os que eram capazes de compreender. Era o primeiro dia do sétimo mês. Assim, na praça que fica defronte da porta das Águas, Esdras fez a leitura do livro, desde o amanhecer até ao meio-dia, na presença dos homens, das mulheres e de todos os que eram capazes de compreender. E todo o povo escutava com atenção a leitura do livro da Lei. Esdras, o escriba, estava de pé sobre um estrado de madeira, erguido para esse fim. Estando num lugar mais alto, ele abriu o livro à vista de todo o povo. E, quando o abriu, todo o povo ficou de pé. Esdras bendisse o Senhor, o grande Deus, e todo o povo respondeu, levantando as mãos: “Amém! Amém!” Depois inclinaram-se e prostraram-se diante do Senhor, com o rosto em terra. E leram clara e distintamente o livro da Lei de Deus e explicaram seu sentido, de maneira que se pudesse compreender a leitura. O governador Neemias e Esdras, sacerdote e escriba, e os levitas, que instruíam o povo, disseram a todos: “Este é um dia consagrado ao Senhor, vosso Deus! Não fiqueis tristes nem choreis”, pois todo o povo chorava ao ouvir as palavras da Lei. E Neemias disse-lhes: “Ide para vossas casas e comei carnes gordas, tomai bebidas doces e reparti com aqueles que nada prepararam, pois este dia é santo para o nosso Senhor. Não fiqueis tristes, porque a alegria do Senhor será a vossa força”.
Ao final acrescenta cantando:
Leitor: Verbum Domini.
Todos aclamam:
Ass: Deo Gratias!

RESPONSORIUS
(Sl 18(19)B, 8-9.10.15)

O salmista ou o cantor recita o salmo, e o povo o estribilho.
— Vossas palavras, Senhor, são espírito e vida!
— A lei do Senhor Deus é perfeita, conforto para a alma! O testemunho do Senhor é fiel, sabedoria dos humildes.
— Os preceitos do Senhor são precisos, alegria ao coração. O mandamento do Senhor é brilhante, para os olhos é uma luz.
— É puro o temor do Senhor, imutável para sempre. Os julgamentos do Senhor são corretos e justos igualmente.
— Que vos agrade o cantar dos meus lábios e a voz da minha alma; que ela chegue até vós, ó Senhor, meu Rochedo e Redentor!

LECTIO SECUNDA
(ESPANHOL)

El lector se dirige al ambón para la segunda lectura, que todos escuchan sentados.

Lector: Lectura de la primera carta del apóstol san Pablo a los Corintios.
Hermanos, ustedes son el edificio de Dios. Por la gracia que Dios me ha dado, como maestro arquitecto, he puesto el cimiento, y otros edifican sobre él. Pero cada uno debe construir con cuidado. Porque nadie puede poner otro fundamento que el que ya está puesto, que es Jesucristo. ¿Acaso no saben que ustedes mismos son templo de Dios y que el Espíritu de Dios habita en medio de ustedes? Si alguien destruye el templo de Dios, Dios lo destruirá a él; porque el templo de Dios es sagrado, y ustedes son ese templo.
Al final añade cantando:
Lector: Verbum Domini.
Todos aclaman:
Ass: Deo Gratias!


ACLAMAÇÃO AO EVANGELHO

Segue-se o Aleluia.
ALELUIA, ALELUIA, ALELUIA, ALELUIA! 
ALELUIA, ALELUIA, ALELUIA, ALELUIA! 

Ao Evangelho não se levam velas nem incenso. O diácono que vai proclamar o Evangelho, inclinando-se diante do sacerdote, pede a bênção em voz baixa:
Diác: Iube, domne, benedicere.

O sacerdote diz em voz baixa:
Pres: Dominus sit in corde tuo et in labiis tuis: ut digne et competenter annunties Evangelium suum: in nomine Patris, et Filii, + et Spiritus Sancti.
O diácono responde:
Diác: Amen.
EVANGELHO


O diácono ou o sacerdote dirige-se ao ambão, acompanhado, se for oportuno, pelos ministros com o incenso e as velas, e diz:

Diác ou Sac: Dóminus vobíscum.
Ass: Et cum spíritu tuo.

O diácono, ou o sacerdote, fazendo o sinal da cruz no livro e, depois, na fronte, na boca e no peito, diz:
Diác ou Sac: Lectio sancti Evangelii secundum Lucam.
Ass: Glória tibi, Dómine.

Então o diácono ou o sacerdote, se for oportuno, incensa o livro e proclama o Evangelho.

Diác ou Pres: In illo tempore, intravit Iesus Iericho et per civitatem transibat. Et erat ibi vir nomine Zacchaeus, qui erat princeps publicanorum et dives valde. Zacchaeus quaerebat videre quis esset Iesus, et non poterat propter turbam, quia statura brevis erat. Et praecurrens ascendit in arborem sycomorum ut videret Iesum, qui erat transiturus. Cum venisset ad locum, sursum respiciens dixit ei: “Zacchaee, festina descende; hodie in domo tua manere debeo.” Et statim descendit et excepit Iesum cum gaudio. His visis, omnes murmurabant dicentes: “Ad hominem peccatorem abiit hospitari.” Et surgens Zacchaeus dixit Domino: “Ecce, Domine, ecce dimidium bonorum meorum do pauperibus: et si quem fraudavi, quadruplum reddo.” Dixit autem ei Iesus: “Hodie salus domui huic facta est, quia et hic filius est Abrahae. Venit enim Filius hominis quaerere et salvare quod perierat.
Terminado o Evangelho, o diácono ou o sacerdote diz:
Diác ou Sac: Verbum Domini.
O povo aclama:
Ass: Laus tibi, Christe.

O sacerdote beija o livro, rezando em silêncio:
Per evangelica dicta deleantur nostra delicta.

Terminada a proclamação, o diácono, com toda reverência leva o evangeliário ao celebrante que concede a benção solene, recebe-o de volta e coloca o livro dos evangelhos novamente na sacristia.

HOMILIA

Depois do Evangelho, o Bispo faz a homilia, explicando tanto as leituras bíblicas como o sentido do rito da dedicação.

PROFESSIO FIDEI
(Symbolum Nicaenum-Constantinopolitanum)

Praeses:  Fidem nostram profiteamur.
Credo  in unum Deum, Patrem omnipotentem, Creatorem caeli et terrae, omnium visibilium et invisibilium. Credo in unum Dominum Iesum Christum, Filium Dei unigenitum, ex Patre natum ante omnia saecula, Deum de Deo, lumen de lumine, Deum verum de Deo vero, genitum, non factum, consubstantialem Patri. Per ipsum omnia facta sunt. Propter nos homines et propter nostram salutem de caelo descendit.
Ad verba sequentia, "donec vir factus est," omnes genuflectunt.
et incarnatus est de Spiritu Sancto in utero Virginis Mariae, et homo factus est. 

Crucifixus etiam est pro nobis sub Pontio Pilato, passus et sepultus est. Et resurrexit tertia die secundum Scripturas, et ascendit in caelum, et sedet ad dexteram Patris. Et iterum venturus est cum gloria iudicare vivos et mortuos, cuius regni non erit finis. Credo in Spiritum Sanctum, Dominum et vivificantem, qui ex Patre et Filio procedit; qui cum Patre et Filio adoratur et glorificatur; qui locutus est per prophetas. Credo in unam, sanctam, Catholicam et apostolicam Ecclesiam. Confiteor unum baptisma in remissionem peccatorum. Exspecto resurrectionem mortuorum et vitam venturi saeculi. Amen.

LITANIA SANCTORUM

Sem mitra, o Bispo convida o povo à oração com estas palavras ou outras semelhantes:
Praeses:  Fratelli e sorelle, preghiamo Dio Padre onnipotente, che fa dei cuori dei fedeli templi spirituali per sé, e la supplica fraterna dei Santi venga a unirsi alle nostre voci.

Ⓗ Canta-se a ladainha, à qual todos respondem.
Ⓗ Nos domingos e no Tempo Pascal, todos permanecem de pé, na posição em que estão.

Ⓗ Nos dias de semana, exceto no Tempo Pascal, todos permanecem de joelhos, na posição em que estão. Neste caso, o Diácono diz:
℣.: Ajoelhemo-nos.
E todos se ajoelham.
  
Segue-se a fórmula da ladainha:
Terminada a ladainha, só o Bispo, de pé, com as mãos estendidas diz:
Pres.: Accipe, Domine, clementer preces nostras, intercessione Sanctae Mariae Virginis et omnium Sanctorum tuorum, ut hic locus, qui nomini tuo dedicandus est, domus salutis et gratiae efficiatur, in qua populus christianus, in unitate congregatus, te in spiritu et veritate adoret atque in caritate aedificetur. Per Christum Dominum nostrum.
℟.: Amen.

Se estiverem ajoelhados, o diácono diz:
℣.: Levantai-vos.
E todos se levantam.

DEPOSIZIONE DELLE RELIQUIE

Em seguida, se houver relíquias de Mártires ou de outros Santos para se depositarem sob o altar, o Bispo dirige-se ao altar. Um diácono ou presbítero leva as relíquias ao Bispo, que as coloca no nicho já preparado de antemão.

Enquanto isso, o pedreiro fecha o nicho e o Bispo volta à sua cadeira.

PREGHIERA DI DEDICAZIONE

Em seguida, o Bispo, de pé, sem mitra, diante da cadeira ou junto do altar, de mãos estendidas, diz em voz alta ou canta: 
Pres.: Deus, sanctificator et rector Ecclesiae tuae, festivo praeconio libenter nomen tuum celebramus, quia hodie populus fidelis ritu sollemni tibi in perpetuum consecrare desiderat hanc domum orationis, in qua te amore colit, verbo eruditur et sacramentis alitur; hoc aedificium mysterium Ecclesiae praefigurat, quam Christus sanguine suo sanctificavit, ut sibi ipsi exhiberet Sponsam gloriosam, Virginem fidei integritate splendidam, Matrem fecundam Spiritus virtute, Ecclesiam sanctam, vineam electam Domini, cuius palmites totum orbem terrarum contegunt, sarmenta eius ligno sustentata ad Regnum caelorum erigentem, Ecclesiam beatam, tabernaculum Dei cum hominibus, templum sanctum ex lapidibus viventibus exstructum, super fundamentum Apostolorum firmatum, ipso Christo Iesu lapide angulari magno, Ecclesiam sublimem, Civitatem in monte positam, omnibus conspicuam atque splendidam, ubi perennis Agni lucerna refulget et iucundus electorum concentus resonat; supplices igitur te deprecamur, Domine, dignare hanc Ecclesiam et hoc altare caelesti sanctitate perfundere, ut sint semper locus sanctus et mensa in perpetuum parata sacrificio Christi, hic divinae gratiae undae delicta sepeliant, ut filii tui et filiae tuae, peccato mortui, ad vitam aeternam renascantur, hic fideles tui circa mensam altaris congregati Paschae Memoriale celebrent atque de convivio Verbi et Corporis Christi alantur, hic vox generis humani, angelorum choris sociata, ut iucunda laudis oblatio resonet et assidua pro mundi salute oratio ad te ascendat, hic pauperes misericordiam inveniant, oppressi veram libertatem consequantur et omnes dignitatem filiorum et filiarum tuarum experiantur, donec exsultantes ad caelestem Ierusalem perveniant; per Dominum nostrum Iesum Christum, Filium tuum, in unitate Spiritus Sancti per ominia seculam seculorum.
℟.: Amen.


UNZIONE DELL’ALTARE E DELLE PARETI DELLA CHIESA

Em seguida, o Bispo, tendo tirado, se for necessário, a casula, e cingindo-se com um gremial de linho, dirige-se ao altar com os diáconos e outros ministros; um destes leva o recipiente do crisma. Unge então o altar e as paredes da igreja.

Se o Bispo, na unção das paredes da igreja, quiser associar a si alguns sacerdotes, que concelebram com ele, tendo terminado a unção do altar, entrega-lhes recipientes do santo crisma e junto com eles começa as unções.
    
O Bispo também poderá delegar a presbíteros a função de ungir as paredes; neste caso, depois da unção do altar, entrega-lhes os recipientes do santo crisma.

O Bispo, de pé diante do altar, diz em voz alta: 
Pres.: l Signore santifichi con la sua forza questo altare e questa casa che stiamo per ungere, affinché esprimano, mediante un segno visibile, il mistero di Cristo e della Chiesa.

A seguir, derrama o santo Crisma no meio do altar e em seus quatro ângulos, e é louvável que unja também com ele toda a mesa do altar. Enquanto isso, canta-se.

A seguir, derrama o santo Crisma no meio do altar e em seus quatro cantos; poderá, o que é muito recomendável, ungir a mesa inteira. 
    
Depois unge as paredes da igreja, assinalando com o santo Crisma as doze ou quatro cruzes, devidamente colocadas, auxiliado, se convier, por dois ou quatro presbíteros. 
    
Mas, se confiar a presbítero a unção das paredes, estes, logo que o Bispo terminar de ungir o altar, comecem a ungir as paredes, assinalando as cruzes com o santo Crisma. 

Terminada a unção do altar e das paredes, o Bispo volta para a cadeira e senta; os acólitos levam-lhe o necessário para lavar as mãos. Em seguida, tira o gremial e veste a casula. Os presbíteros, depois da unção das paredes, também lavas as mãos.

INCENSAZIONE DELL’ALTARE E DELLA CHIESA

Depois do rito da unção, coloca-se sobre o altar um fogareiro para queimar o incenso ou os perfumes. Se se preferir, coloca-se um punhado de incenso misturado com velas sobre o altar. O Bispo coloca incenso no fogareiro ou recebe de um ministro uma pequena vela, com a qual acende o incenso, dizendo: 
Pres.: Salga, o Signore, la nostra preghiera come incenso davanti al tuo volto. Come questa casa è soavemente profumata, così anche la tua Chiesa diffonda la fragranza di Cristo.

O Bispo coloca incenso no turíbulo e incensa o altar. Depois volta à cadeira, é incensado e senta. Os acólitos, passando por todo o espaço da igreja, incensam o povo e as paredes. 

ILLUMINAZIONE DELL’ALTARE E DELLA CHIESA

Terminada a incensação, alguns ministros enxugam a mesa do altar com panos e, se necessário, estendem sobre ele um tecido impermeável; depois o cobram com a toalha e, se for oportuno, o adornam com flores; colocam os castiçais com velas para a celebração da Missa, e a cruz, se necessário. 

Depois, o Diácono aproxima-se do Bispo que, de pé, entrega-lhe um pequena vela acesa, dizendo em voz alta: 
Pres.: La luce di Cristo risplenda nella Chiesa e conduca i popoli alla pienezza della verità.

Em seguida, o Bispo senta. O Diácono vai ao altar e acenda as velas para a celebração da Eucaristia.

Haja, então, uma iluminação festiva: todas as velas, as tochas colocadas no lugar das unções e as outras lâmpadas da igreja são acesas em sinal de alegria. Enquanto isso, canta-se uma das seguintes antífonas, com o Cântico de Tobias ou outro canto apropriado, especialmente em honra de Cristo, luz do mundo:

LITURGIA EUCARÍSTICA

PREPARAÇÃO DAS OFERENDAS

Os diáconos e ministros preparam o altar, como de costume. Em seguida, alguns fiéis levam no pão, vinho e água para a celebração do sacrifício do Senhor. O Bispo, sentado, recebe os dons. Enquanto estes são levados, pode-se cantar a antífona seguinte ou outro canto apropriado.

O Celebrante, de pé junto ao altar, recebe a patena com o pão em suas mãos e, levantando-a um pouco sobre o altar, diz em silêncio.

Benedíctus es, Dómine, Deus univérsi, quia de tua largitáte accépimus panem, quem tibi offérimus, fructum terræ et óperis mánuum hóminum: ex quo nobis fiet panis vitæ.

Em seguida, coloca a patena com o pão sobre o corporal.


O diácono ou o sacerdote coloca vinho e um pouco d'água no cálice, rezando em silêncio.

℣.: Per huius aquæ et vini mystérium eius efficiámur divinitátis consórtes, qui humanitátis nostræ fíeri dignátus est párticeps.

Em seguida, o sacerdote recebe o cálice em suas mãos e, elevando-o um pouco sobre o altar, diz em silêncio.

Benedíctus es, Dómine, Deus univérsi, quia de tua largitáte accépimus vinum, quod tibi offérimus, fructum vitis et óperis mánuum hóminum, ex quo nobis fiet potus spiritális.

Coloca o cálice sobre o corporal.

Em seguida o sacerdote, profundamente inclinado, reza em silêncio.

In spíritu humilitátis et in ánimo contríto suscipiámur a te, Dómine; et sic fiat sacrifícium nostrum in conspéctu tuo hódie, ut pláceat tibi, Dómine Deus.

E, se for oportuno, incensa as oferendas, a cruz e o altar. Depois, o diácono ou outro ministro incensa o sacerdote e o povo.


Em seguida, o sacerdote, de pé ao lado do altar, lava as mãos, dizendo em silêncio

Lava me, Dómine, ab iniquitáte mea, et a peccáto meo munda me.


ORAÇÃO SOBRE AS OFERENDAS
 
No meio do altar e voltado para o povo, estendendo e unindo as mãos, o sacerdote diz:
Pres: Oráte, fratres: ut meum ac vestrum sacrifícium acceptábile fiat apud Deum Patrem omnipoténtem.
Ass: Suscípiat Dóminus sacrifícium de mánibus tuis ad laudem et glóriam nóminis sui, ad utilitátem quoque nostram totiúsque Ecclésiæ suæ sanctæ.
 
Em seguida, abrindo os braços, o sacerdote reza a oração sobre as oferendas:
Pres: Accipe, Domine, dona Ecclesiae exsultantis, ut populus tuus, in hac domo sancta congregatus, per haec mysteria salutem aeternam consequatur. Per Christum Dominum nostrum.
O povo aclama:
Ass: Amen.

PREFÁCIO

Começando a Oração Eucarística, o sacerdote abre os braços e diz voltado para o povo:
Pres: Dominus vobiscum.
Ass: Et cum spiritu tuo.

Pres: Sursum corda.
Ass: Habemus ad Dominum.

Pres: Gratias agamus Domino Deo nostro.
Ass: Dignum et iustum est.

O sacerdote, de braços abertos, continua o prefácio.
Pres: Vere dignum et iustum est, aequum et salutare, nos tibi semper et ubique gratias agere, Domine, Pater sancte, Deus aeterne et omnipotens, per Christum Dominum nostrum. Mundum universum condidisti quasi templum gloriae tuae, ut nomen tuum ubique glorificaretur; nec tamen dedignaris loca congrua tibi dedicari ad divina mysteria celebranda. Quapropter, gaudio repleti, hanc domum orationis, humano opere exstructam, divinae maiestati tuae consecramus. Hic veri Templi mysterium conspicitur et imago Ierusalem caelestis praefiguratur. Corpus enim Filii tui, ex sancta Virgine natum, templum tibi consecratum constituisti, in quo omnis plenitudo divinitatis habitaret. Sanctam quoque Ecclesiam civitatem super fundamentum Apostolorum aedificatam statuisti, ipso Christo Iesu lapide angulari; quae ex lapidibus electis aedificari debet, Spiritu vivificatis et caritate compactis, ut tu sis omnia in omnibus per infinita saecula, et lux Christi in aeternum fulgeat. Per ipsum, Domine, cum Angelis et Sanctis universis, exsultantes te laudamus, una voce dicentes.

SANTO

Para recitação:
Ass: Sanctus, Sanctus, Sanctus Dominus Deus Sabaoth. Pleni sunt cæli et terra gloria tua. Hosanna in excelsis. Benedictus qui venit in nomine Domini. Hosanna in excelsis.

ORAÇÃO EUCARÍSTICA I

O sacerdote, de braços abertos, diz:
Pres.: Te igitur, clementíssime Pater, per Iesum Christum, Filium tuum, Dominum nostrum, supplices rogamus ac petimus,
une as mãos e traça o sinal da cruz, ao mesmo tempo sobre o pão e o cálice, dizendo:
uti accepta habeas signat semel super panem et calicem simul, dicens: et benedicas + haec dona, haec múnera, haec sancta sacrifícia illibata,
de braços abertos, prossegue:
in primis, quæ tibi offerimus pro Ecclesia tua sancta catholica: quam pacificare, custodire, adunare et regere digneris toto orbe terrarum: una cum servorum vostro et omnibus orthodoxis atque catholicæ et apostolicæ fidei cultoribus.

Memento dos vivos
1C: Memento, Domine, famulorum famularumque tuarum N. N.
une as mãos e reza em silêncio por aqueles que quer recordar.
De braços abertos, prossegue:
et omnium circumstantium, quorum tibi fides cognita est et nota devotio, pro quibus tibi offerimus: vel qui tibi offerunt hoc sacrificium laudis, pro se suisque omnibus: pro redemptione animarum suarum, pro spe salutis et incolumitatis suæ: tibique reddunt vota sua æterno Deo, vivo et vero.

"Infra Actionem"
2C: Communicantes, et memoriam venerantes, in primis gloriosæ semper Virginis Mariæ, Genetricis Dei et Domini nostri Iesu Christi:* sed et beati Ioseph, eiusdem Virginis Sponsi, et beatorum Apostolorum ac Martyrum tuorum, Petri et Pauli, Andreæ, (Iacobi, Ioannis, Thomæ, Iacobi, Philippi, Bartholomǽi, Matthǽi, Simonis et Thaddǽi: Lini, Cleti, Clementis, Xysti, Cornelii, Cypriani, Laurentii, Chrysogoni, Ioannis et Pauli, Cosmæ et Damiani) et omnium Sanctorum tuorum; quorum meritis precibusque concedas, ut in omnibus protectionis tuæ muniamur auxilio.
(Per Christum Dominum nostrum. Amen.)

O sacerdote, com os braços abertos, continua:
Pres.: Hanc igitur oblationem servitutis nostræ, sed et cunctæ familiæ tuæ, quǽsumus, Domine, ut placatus accipias: diesque nostros in tua pace disponas, atque ab æterna damnatione nos eripi et in electorum tuorum iubeas grege numerari.
Une as mãos.
(Per Christum Dominum nostrum. Amen.)

Estendendo as mãos sobre as oferendas, diz:
Pres.: Quam oblationem tu, Deus, in omnibus, quǽsumus, benedictam,  Adscriptam, ratam, rationabilem, acceptabilemque facere digneris: ut nobis Corpus et Sanguis fiat dilectissimi Filii tui, Domini nostri Iesu Christi.
Une as mãos.
A assembleia aclama:

O relato da instituição da Eucaristia seja proferido de modo claro e audível, como requer a sua natureza.
Qui, pridie quam pateretur,
toma o pão e, mantendo-o um pouco elevado acima do altar, prossegue:
accepit panem in sanctas ac venerabiles manus suas,
eleva os olhos,
elevat oculos, et elevatis oculis in cælum ad te Deum Patrem suum omnipotentem, tibi gratias agens benedixit, fregit, deditque discipulis suis.
Mostra ao povo a hóstia consagrada, coloca-a na patena e genuflete em adoração.

Então prossegue:
Simili modo, postquam cenatum est,
toma o cálice nas mãos e, mantendo-o um pouco elevado acima do altar, prossegue:
accipiens et hunc præclarum calicem in sanctas ac venerabiles manus suas, item tibi gratias agens benedixit, deditque discipulis suis.
Mostra o cálice ao povo, coloca-o sobre o corporal e genuflete em adoração.

Em seguida, diz:
Pres.: Mysterium fidei.
Mortem tuam annuntiamus, Domine, et tuam resurrectionem confitemur, donec venias.

O sacerdote, de braços abertos, diz:
Pres.: Unde et memores, Domine, nos servi tui, sed et plebs tua sancta, eiusdem Christi, Filii tui, Domini nostri, tam beatæ passionis, necnon et ab inferis resurrectionis, sed et in cælos gloriosæ ascensionis: offerimus præclaræ maiestati tuæ de tuis donis ac datis hostiam puram, hostiam sanctam, hostiam immaculatam, panem sanctum vitæ æternæ et Calicem salutis perpetuæ. Supra quæ propitio ac sereno vultu respicere digneris: et accepta habere, sicuti accepta habere dignatus es munera pueri tui iusti Abel, et sacrificium Patriarchæ nostri Abrahæ, et quod tibi obtulit summus sacerdos tuus Melchisedech, sanctum sacrificium, immaculatam hostiam.

Une as mãos e, inclinando-se, diz:
Pres.: Supplices te rogamus, omnipotens Deus: iube hæc perferri per manus sancti Angeli tui in sublime altare tuum, in conspectu divinæ maiestatis tuæ; ut, quotquot ex hac altaris participatione sacrosanctum Filii tui Corpus et Sanguinem sumpserimus,
ergue-se e faz sobre si o sinal da cruz, dizendo:
omni benedictione cælesti et gratia repleamur.
Une as mãos.
(Per Christum Dominum nostrum. Amen.)

Memento dos mortos.
De braços abertos, diz:
3C: Memento etiam, Domine, famulorum famularumque tuarum, qui nos præcesserunt cum signo fidei, et dormiunt in somno pacis.
Une as mãos e, em silêncio, reza brevemente pelos defuntos que deseja recordar.
De braços abertos, prossegue:
Ipsis, Domine, et omnibus in Christo quiescentibus, locum refrigerii, lucis et pacis, ut indulgeas, deprecamur.
Une as mãos.
(Per Christum Dominum nostrum. Amen.)

Bate no peito, dizendo:
4C: Nobis quoque peccatoribus famulis tuis,
e, de braços abertos, prossegue:
et extensis manibus prosequitur: de multitudine miserationum tuarum sperantibus, partem aliquam et societatem donare digneris cum tuis sanctis Apostolis et Martýribus: cum Ioanne, Stephano, Matthia, Barnaba, (Ignatio, Alexandro, Marcellino, Petro, Felicitate, Perpetua, Agatha, Lucia, Agnete, Cæcilia, Anastasia) et omnibus Sanctis tuis: intra quorum nos consortium, non æstimator meriti, sed veniæ, quǽsumus, largitor admitte.
Une as mãos:
Per Christum Dominum nostrum.
E prossegue:
Per quem hæc omnia, Domine, semper bona creas, sanctificas, vivificas, benedicis, et præstas nobis.

DOXOLOGIA

Ergue a patena com a hóstia e o cálice, dizendo:
Pres.: Per ipsum, et chuhm ipso, et in ipso, est tibi Deo Patri omnipotenti, in unitate Spiritus Sancti, omnis honor et gloria per omnia sǽcula sæculorum.
A assembleia aclama:
Ass.: Amen.
ORAÇÃO DO SENHOR

Tendo colocado o cálice e a patena sobre o altar, o sacerdote diz unindo as mãos:
Pres: Praecéptis salutáribus móniti, et divína institutióne formáti, audémus dícere:
O sacerdote abre os braços e prossegue com o povo:
Ass: Pater noster, qui es in caelis: sanctificétur nomen tuum; advéniat regnum tuum; fiat volúntas tua, sicut in caelo, et in terra. Panem nostrum cotidiánum da nobis hódie; et dimítte nobis débita nostra, sicut et nos dimíttimus debitóribus nostris; et ne nos indúcas in tentatiónem; sed líbera nos a malo.
 
O sacerdote prossegue sozinho, de braços abertos:
Pres: Líbera nos, quaesumus, Dómine, ab ómnibus malis, da propítius pacem in diébus nostris, ut, ope misericórdiae tuae adiúti, et a peccáto simus semper líberi et ab omni perturbatióne secúri: exspectántes beátam spem et advéntum Salvatóris nostri Iesu Christi.
O sacerdote une as mãos. O povo conclui a oração aclamando:
Ass: 
Quia tuum est regnum, et potéstas, et glória in saecula.
 
O sacerdote, de braços abertos, diz em voz alta:
Pres: Dómine Iesu Christe, qui dixísti Apóstolis tuis: Pacem relínquo vobis, pacem meam do vobis: ne respícias peccáta nostra, sed fidem Ecclésiae tuae; eámque secúndum voluntátem tuam pacificáre et coadunáre dignéris.
O sacerdote une as mãos e conclui:
Qui vivis et regnas in saecula saeculórum. 
O povo responde:
Ass: 
Amen.
 
O sacerdote, estendendo e unindo as mãos, acrescenta:
Pres: 
Pax Dómini sit semper vobíscum.  
O povo responde:
Ass:
 
Et cum spíritu tuo.
 
FRAÇÃO DO PÃO

Em seguida, o sacerdote parte o pão consagrado sobre a patena e coloca um pedaço no cálice, rezando em silêncio:
Pres: Haec commíxtio Córporis et Sánguinis Dómini nostri Iesu Christi fiat accipiéntibus nobis in vitam aetérnam.
 
Enquanto isso, canta-se:
Agnus Dei, qui tollis peccáta mundi: miserére nobis. 
Agnus Dei, qui tollis peccáta mundi: miserére nobis. 
Agnus Dei, qui tollis peccáta mundi: dona nobis pacem.

Essas palavras podem ser repetidas várias vezes, se a fração do pão se prolonga. Contudo, na última vez se diz: dona nobis pacem.
 
O sacerdote, de mãos unidas, reza em silêncio:
Pres: Percéptio Córporis et Sánguinis tui, Dómine Iesu Christe, non mihi provéniat in iudícium et condemnatiónem: sed pro tua pietáte prosit mihi ad tutaméntum mentis et córporis, et ad medélam percipiéndam.
 
O sacerdote faz genuflexão, toma a hóstia, elevando-a sobre a patena, diz em voz alta, voltado para o povo:
Pres: Ecce Agnus Dei, ecce qui tollit peccáta mundi. Beáti qui ad cenam Agni vocáti sunt.
E acrescenta, com o povo, uma só vez:
Ass: Dómine, non sum dignus, ut intres sub téctum meum, sed tantum dic verbo, et sanábitur ánima mea.

O sacerdote, voltado para o altar, reza em silêncio:
Corpus Christi custódiat me in vitam aetérnam.
Comunga o Corpo de Cristo.
Depois, segura o cálice e reza em silêncio:
Sanguis Christi custódiat me in vitam aetérnam.
Comunga o Sangue de Cristo.

Toma a patena ou o cibório e, mostrando a hóstia um pouco elevada aos que vão comungar e diz a cada um:
Corpus Christi.
O que vai comungar responde:
Amen.
O diácono, ao distribuir a sagrada comunhão, procede do mesmo modo.

 Se houver comunhão sob as duas espécies, observe-se o rito prescrito.

Enquanto o sacerdote comunga do Corpo de Cristo, faça-se a oração da comunhão espiritual e em seguida inicia-se o canto da comunhão.

ORAÇÃO DE COMUNHÃO ESPIRITUAL 

Todos: Meu Jesus, Eu creio que estais presente no Santíssimo Sacramento do Altar. Amo-vos sobre todas as coisas, e minha alma suspira por Vós. Mas como não posso receber-Vos agora no Santíssimo Sacramento, vinde, ao menos espiritualmente, ao meu coração. Abraço-me convosco come se já estivésseis comigo: uno-me Convosco inteiramente. Ah! Não permitais que torne a Separar-me de vós! Amém!

COMUNHÃO

Terminada a comunhão, o sacerdote OU O diácono purifica a patena e o cálice.
Enquanto se faz a purificação, o sacerdote reza em silêncio:
Quod ore súmpsimus, Dómine, pura mente capiámus, et de múnere temporáli fiat nobis remédium sempitérnum.

INAUGURAZIONE DELLA CAPPELLA DEL SANTISSIMO SACRAMENTO

A inauguração da capela, onde se guardará a Santíssima Eucaristia, pode realizar-se deste modo: depois da comunhão, a âmbula com o Santíssimo Sacramento permanece sobre o altar. O Bispo dirige-se para sua cadeira e todos rezam, em silêncio, por algum tempo. Em seguida, o Bispo diz a oração depois da comunhão.

Pres.: Oremus.
Em seguida, o sacerdote, de braços abertos, profere a oração:
Domine, te rogamus: per sacramenta quae suscepimus, crescat in cordibus nostris veritas tua, ut te sine intermissione in templo sancto adoremus et, faciem tuam contemplantes, cum omnibus Sanctis gaudeamus. Per Christum Dominum nostrum.
℟.: Amen.

Terminada a oração, o Bispo volta ao altar e, de joelhos, incensa o Santíssimo Sacramento; depois, com o véu umeral, recebe a âmbula com as mãos cobertas pelo mesmo véu. Organize-se a procissão pela qual, tendo à frente o cruciferário, e com velas acesas e incenso, se levará o Santíssimo Sacramento pelo meio da igreja até à capela. Começando a procissão, canta-se a seguinte antífona, com o salmo 147(147B) ou outro canto apropriado:

Ao chegar a procissão à capela, o Bispo coloca a âmbula sobre o altar ou no tabernáculo, deixando a porta aberta, e, pondo incenso, incensa de joelhos o Santíssimo Sacramento. Por fim, depois de algum tempo de oração silenciosa por parte de todos, o Diácono guarda a âmbula no tabernáculo ou fecha a sua porta; um ministro acende a lâmpada que arderá continuamente diante do Santíssimo Sacramento.

Se a capela do Santíssimo Sacramento for bem visível aos fiéis, o Bispo imediatamente dá a bênção final da Missa. Se não o for, a procissão volta para o presbitério por caminho mais curto, e o Bispo dá a bênção da cadeira.

RITOS FINAIS

BÊNÇÃO FINAL (PONTIFICAL)

Se for necessário, façam-se breves comunicações ao povo.

Em seguida, faz-se a despedida. O sacerdote, voltado para o povo, abre os braços e diz:
Pres.: Dóminus vobíscum.
℟.: Et cum spiritu tuo.

Pres.: Sit nomen Domini benedictum.
O povo responde:
℟.: Ex hoc nunc et usque in sǽculum.
Pres.: Adiutórium nostrum in nomine Domini,
O povo responde:
℟.: Qui fecit cælum et terram.

O diácono ou, na falta dele, o próprio sacerdote pode fazer o convite com estas ou outras palavras:
℣.: Inclinate vos ad benedictionem.

Então o celebrante recebe o báculo, se o utilizar, e diz:
Bispo: Benedícat vos omnípotens Deus,
e fazendo três vezes o sinal da cruz sobre o povo, acrescenta:
Pater +, et Fílius +,, et Spíritus +, Sanctus.

Depois, o diácono ou o próprio sacerdote diz ao povo, unindo as mãos:
Diác. ou Pres.: Ite, missa est.
℟.: Deo gratias.


Então o sacerdote beija o altar em sinal de veneração, como no início. Feita com os ministros a devida reverência, retira-se.